twitteren voor de wetenschap

In Nederland en Vlaanderen werken zes universiteiten samen aan een groot archief met Nederlandse teksten voor wetenschappelijke doeleinden: SoNaR. Bij het verzamelen van teksten zijn de wetenschappers extra geïnteresseerd in teksten uit nieuwe media, zoals blogs, chats en nu ook tweets: de aangesloten taalwetenschappers zoeken twitteraars die hun persoonlijke gegevens en hun tweets ter beschikking willen stellen voor onderzoek. Twitteraars kunnen zich per e-mail aanmelden voor het onderzoek.

Geen taalvirtuozen

Doel van SoNaR is om een archief op te bouwen om in de toekomst te onderzoeken hoe en waarover er werd geschreven in het tijdperk van de 21e eeuw.  Over taalgebruik in nieuwe media is nog weinig (wetenschappelijks) bekend en is dus extra interessant. Het archief moet straks meer dan vijfhonderdmiljoen woorden bevatten. Maar met al ons sociaal gebabbel schiet dat natuurlijk lekker op. De taalwetenschappers zijn expliciet niet op zoek naar taalvirtuozen;  iedereen kan twitteren voor de wetenschap.

Aanmelden? Mailen!

Twitter je openbaar, dan zou het kunnen dat jouw tweets al worden opgenomen in het “corpus”. Wel zijn de onderzoekers dan geïnteresseerd in je persoonlijke gegevens. Wil je meedoen aan het onderzoek, dan kun je dat niet tweeten, maar wel mailen, en wel naar Wies de Beijer van de Radboud Universiteit. Mail de naam van je account, je geslacht, je leeftijd en woonplaats (bijv. “@suzan, v, 30, Nijmegen”) naar E.debeijer@let.ru.nl.

Waarom een hogere beloning ons niet beter laat denken

Wanneer we een fysieke taak moeten volbrengen, dan helpt als we bij harder werken met meer geld worden beloond. Maar als we een cognitieve taak krijgen, dan gaan we niet beter of creatiever denken met een hogere beloning in het verschiet. Sterker: hoe hoger de beloning voor ons denken, hoe minder onze motivatie. Wat ons dan wél motiveert legt Dan Pink uit in een inspirerend verhaal over menselijke drijfveren. Levendig geïllustreerd door RSAnimate.

Opstekertje halen op Managementblog.org

Iedereen die een team samenstelt en aanstuurt, mist wel eens intervisie. Een goede kijk op wat je zou moeten doen in jouw positie is niet altijd even gemakkelijk te krijgen. Jij wordt immers geacht te weten wat je doet, en anders word je er misschien wel op afgerekend. Genoeg managers werken in een bedrijf met een cultuur waar vragen op managementgebied prima kunnen. Andere managers hebben hun eigen netwerk buiten het bedrijf waar ze werken en waar ze met hun vragen terecht kunnen. Heb je dat nu allemaal niet, dan kun je altijd nog op boeken proberen te varen. Maar elke maand ligt er wel een nieuw boek met 7 manieren om je bedrijf te runnen, 10 simpele stappen naar grote winst, of 12 redenen om het over een andere boeg te gooien.

Zie je even door de bomen het bos niet meer, maar heb je geen mogelijkheid om je probleem aan een goede derde voor te leggen? Lees dan eens een kwartiertje op Managementblog.org. De stukjes tekst van Tom Foster zijn kort genoeg om snel tot je te nemen, lezen makkelijk weg en gaan over wezenlijke vragen die je als manager onherroepelijk tegenkomt. Dikke kans dat je je door het lezen van dit blog gesterkt voelt in je vragen, of dat je er zelfs antwoorden op vindt. En na zo’n opsteker kun je er zelf ook wel weer even tegenaan.

Kind krijgen maakt ongelukkig?

“Maar je krijgt er zó veel voor terug!” Het is een veelgehoorde afsluiter van een klaagzang op de kinderen. Want na de roze wolk maakt een kind je niet gelukkiger dan je was. Dat blijkt tenminste uit het promotieonderzoek van Babette Pouwels van de Universiteit Utrecht dat de laatste dagen veelvuldig in het nieuws was. Waar moeders moeite blijken te hebben met hun veranderde tijdbestedingspatroon na de geboorte van het eerste kind, zijn vaders minder tevreden over vrije tijd en inkomen. Ze houden hier beide nog jaren last van. Vrouwen zijn zelfs pas vijftien jaar na de geboorte van hun eerste kind weer zo gelukkig als ervoor.

Is een kindje krijgen dan zo vreselijk? Of is het probleem niet zozeer het kind, maar de grote veranderingen eromheen? Mensen houden nu eenmaal stiekem niet van verandering. We zeggen allemaal van avontuur te houden, maar eigenlijk houden we alles in ons leven lekker overzichtelijk. En wat gooit het nu meer overhoop dan een heel nieuw leven erbij, waar we ook nog verantwoordelijkheid voor dragen? Niets in je leven blijft hetzelfde. Samen een kind krijgen is alsof je verhuist, van baan verwisselt en een nieuwe relatie begint tegelijk. Logisch dat je daar nog jaren aan moet wennen. Toch vinden we dat het blijkbaar waard. Want je krijgt er zo veel voor terug. En dat is ook zo. Een opgroeiend kind is een wonder waar niemand totaal ongevoelig voor kan blijven. De verandering is iets waar je samen doorheen gaat. En hoewel drastisch en niet altijd even leuk, het is het avontuur van je leven.